Ondertussen is het weer tijd om licht te schijnen op (een van) onze leden! En wel een bijzonder lid, namelijk onze Voorzitter: Frank! Hij neemt jullie mee in zijn geschiedenis bij de TOG en zijn rol als Voorzitter van onze vereniging. Veel leesplezier! 🤩
“Ik ben Frank Brandsma, woon sinds 1966 in Welten en ben 64 jaar. Zelf heb ik van 1973 -1985 klarinet gespeeld bij TOG en de laatste3 jaren daarvan ook altsax in de Waltine Kapel. Direct na mijn studie in 1986 kreeg ik een drukke baan, was veel van huis, ben in 1990 getrouwd met Andrea en in 1991 en 1993 werden resp. onze zoon Jorrit en dochter Lotte geboren. Lotte heeft ook klarinet gespeeld in JOW. Inmiddels zijn we trotse opa en oma van 3 kleinkinderen. En natuurlijk zijn die de mooiste en liefste van de hele wereld.
Eind 2014 belde Huub Eussen mij voor de rol van voorzitter. Ik ben toen bij Math Feijen, samen met Huub op de koffie geweest en we hebben daar eens over zitten bomen. Er lag namelijk een nieuw
structuurplan voor de vereniging en daar zocht men een voorzitter bij van BUITEN DE VERENIGING. Dit plan was geschreven door een groep (ruime) dertigers uit de vereniging met een enorme
betrokkenheid, een geweldige drive en heel veel energie. Het doel was moderniseren en daardoor krimp ombuigen naar groei.
Mijn rol zou zijn: geen traditionele voorzitter, geen kartrekker, geen stemrecht, maar vooral een coördinator. Maar ja: hoe houd je al die springende kikkers in de kruiwagen? Dus voordat ik me kandidaat stelde, heb ik die groep één voor één gesproken. Daarna heb ik niet
lang hoeven nadenken; ik heb me meteen kandidaat gesteld en in februari 2015 werd ik gekozen als voorzitter van TOG.
We zijn samen begonnen, met een plan, goede intenties, maar geen ervaring met deze nieuwe structuur. Met vallen en opstaan hebben we gebouwd aan de vereniging. Een paar sleutelwoorden:
omdenken; waarom doen we dit? Of waarom níet; wat kan er gebeuren? Gelijkheid binnen de vereniging; want ieders mening telt. Oh ja, én vooral veel kritische vragen stellen. Juist door leden te bevragen, te betrekken, zelf met voorstellen te laten komen en mee aan het stuur te zetten, neemt de verbinding toe. TOG groeit waar andere verenigingen krimpen of zelfs omvallen. Dat is niet mijn verdienste maar vooral van alle leden zelf. Dit werkt zo aanstekelijk dat we inmiddels 1,5 keer zo groot zijn als 10 jaar geleden en met een waanzinnige hoeveelheid jeugd, die zich thuis voelt, vrienden zijn geworden en ook weer met nieuwe ideeën komen. Ik geniet van de vele initiatieven zoals o.a een repetitieweekend in Duitsland, een spontaan opgericht “dames comité”, de oprichting van ons nieuwste orkest/band Saint Cecil Brass. En ook een apart team dat zich met wisselende thema’s richt op de aankleding van zowel de concertlocatie als onze leden zelf, of een steeds groter wordende groep muzikanten op Kerstavond, etc. Maar ook de spontane acties, de humor (we hebben sinds kort een Teamcaptain Snacks), de groeiende bezetting van zowel JOW als het harmonieorkest én een steeds drukkere derde helft op vrijdagavond! Een perfecte graadmeter van het gevoel van onze leden.
Oh ja, ik zou bijna onze muzikale prestaties vergeten. Onze luisteraars taan telkens weer versteld van onze prachtige muziek en onze verrassende optredens. Daar doen we het voor. Dat is letterlijk “tot onderling genoegen”. Als wij zelf plezier hebben en onze luisteraars kunnen beroeren, waar en wanneer dan ook, ben ik een blij mens.”